Adres:
Mijn derde kind (Afasie)
Ans Smit
Op 2 februari 1979 werd mijn man getroffen door een embolie waardoor hij afasiepatiënt werd. Omdat mijn beide ouders reeds gestorven waren en mijn naaste familie niet in de buurt woonde, besloot ik een dagboek bij te houden om me door de eerste verwarrende maanden heen te helpen.
Doordat het allemaal zo plotseling gebeurde, kwam ons gezin in een onevenwichtige positie te verkeren. Mijn man werd patiënt en wij leden mee. Er werd niets meer voor ons geregeld, en alles werd van mij verlangd.
Het heeft me een andere kijk op het leven gegeven. Ik ben waarden en normen anders gaan beleven. ik nam me voor nooit meer van iemand te gaan houden, omdat juist daardoor de pijn zo ondragelijk wordt.
Bij vlagen was ik verschrikkelijk agressief. Ik haatte de zon wanner die bleef schijnen terwijl ik zo eenzaam en ongelukkig was. Alles wat ik voor die tijd gedaan had, kwam me nu zo leeg en onbenullig voor.
Wat het deels zo moeilijk maake, zijn de talloze vragen, waarop geen afdoende antwoorden te krijgen zijn. Er bestaat nauwelijks literatuur over het fenomeen "Afasie", en dat wat voorhanden is belicht uitsluitend de medische kant van de aandoening. "Afasie" overkomt je, onverwachts. Het is te vergelijken met een aardschok: het huis lijkt intakt, maar blijkt onbewoonbaar te zijn omdat de fundamenten onherstelbaar beschadigd zijn. - Ans Smit