08. Bovenkomend

De mensen spreken. In hun druk gepraat

hoor ik wel taal, maar taal die ‘k niet versta.

’t Gepraat is, zonder inhoud, algebra:

wat ik ontcijfer biedt geen resultaat.

De opgaaf is de vraag hoe adekwaat

vertaal ik klanken qualitate qua

in ’t eindprodukt: betekenis. Erna

vul ik met zulke woorden mijn hiaat.

Het lijkt zo alledaags dat ik nog spreek.

Als voor het oog zich een gesprek ontpopt,

hoor ik mijzelf – maar snap ik wat ik zeg?

Al laat de taal mij telkens in de steek –

ik breng haar boven water, als ik dreg

naar ondergronds besef dat is verstopt.

Maart 1987